فقط خاطره‎بازی و نه چیزی بیشتر

چقدر حرف هست که دوست داشتم اینu200eجا بنویسم، اگر شلوغی این روزها اجازه میu200eدادند. ولی کلا، نوشتهu200eها برای میلِ به متولد شدن، منتظرِ روزهای شلوغ و بدونِ ذرهu200eای فراغتu200eاند. این یک قانونِ عجیب و غریب ولی تقریبا برای اکثر اوقات، صادق هست. احتمالا یکی از بند و تبصرهu200eهای قانونِ مورفی. ولی دلم نیامد، در شبِ اولین بارانِ چشمu200eگیرِ پاییزی، ابرازِ وجود نکنم اینu200eجا! چه هوای معرکهu200eای بود امروز، امشب. بعدانوشت: تا پست را نوشتم و ارسال کردم، طوفان شد! هوای بیu200eجنبه یعنی این! بعدانوشت 2: بعد یادم افتاد که دعا کنم، باران هیچ جایی آسیب و رنج با خود نبرد. و اینu200eکه آرزو کنیم بارانِ خوب و برکت را برای همه. ...

از حاشیهu200eی شهر برمیu200eگشتم. از غرب. سالu200eها بود که تهران را اینu200eطور، مجموعهu200eای دور و بیu200eانتها از چراغu200eهای روشن، فقط از فراز بام دیده بودم. از بالا. اینu200eبار، تهران بالا بود و من در امتداد اتوبانی در ناکجاآباد، از پایین به سمتش میu200eرفتم. به سمتِ مجموعهu200eی دورِ بیu200eانتهای چراغu200eهای روشن... میلیونu200eها زندگی، میلیونu200eها قصه... تهران، اگر روزی هزار بار هم به طرفش برگردم، دلتنگم میu200eکند. دلتنگی برای این محبوبu200eترینِ شهرها را، عجیب است هر بار که به سمتش برمیu200eگردم، عمیقu200eتر حس میu200eکنم. + چقدر برای این شهرِ غریب، نوشتم و تو را پس نداد...* * حسین نوروزی ...